Hoe een hypo voelt…

Ik lig rustig op bed te kijken naar een paar gekke YouTube filmpjes, als mijn aandacht wordt verstoord door een sneller kloppend hart. Ik moet ook nog douchen bedenk ik me net. Maar omdat ik zo in mijn filmpje zit kijk ik rustig verder. Tot het moment dat ik het filmpje niet helder meer zie en als ik naar een ander punt in mijn kamer kijk, wordt het nog waziger. Ik kijk toch nog even het filmpje af, en merk bij het omhoog komen en het staan op mijn benen dat dit iets is wat ik niet wil, maar oh zo vaak voorkomt.
Ik loop iets te gehaast de trap af, als ik onderaan ben, weet ik het zeker. Mijn prikset ligt in de keuken, naast de dextro. Trillend en met veel moeite stop ik een naaldje in mijn prikpen. 2.5. Ik heb weleens lager gezeten, maar me nog nooit zo belabberd gevoeld als nu. Als een gek begin ik aan een nieuw tonnetje dextro wat mijn moeder vandaag heeft meegebracht. Cola smaak, mmm, een keer iets anders dan die citroensmaak. Ik loop naar mijn moeder om even te melden dat deze dextro heel lekker is, en dat ik op 2.5 zit. Ze zegt dat dat wel heel laag is en dat ik toch gewoon gegeten heb. In mijn hoofd denk ik: ja ik weet het, maar weer eens te veel gespoten.. zoals bijna iedere avond na het eten. Ik pak nog maar een paar dextrootjes want het zijn maar kleine bolletjes. Ik merk dat hij nu pas echt begint te komen en heb het gevoel dat ik ieder moment om kan vallen. Zo licht in mijn hoofd, trillende handen, een kloppend hart dat ik in mijn keel te keer voel gaan.
Het zweet breekt langs alle kanten uit en ik plof neer op de stoel voor de tv. GTST staat op maar ik kan er niks van volgen, dan bedenk ik me dat ik me echt niet langer zo beroerd wil voelen, en een keer tegen mijn eigenwijsheid in, toch iets meer moet eten dan alleen dextro. Als een gek begin ik een aardbeienkoek op te eten die ik in de kast vind en plof weer gauw terug op de stoel. Ik hoor mijn vader roepen dat hij in de douche gaat, terwijl dat eigenlijk mijn plan was. Mijn vader ziet dat ik mijn spullen al in de douche heb liggen, maar zegt dat ik toch GTST aan het kijken ben dus hij wel even gauw voor kan. Ik zeg dat ik wil gaan maar ik mijn hypo aan het uitzitten ben. Ik merk aan mezelf dat ik dit veel chagrijniger zei dan eigenlijk de bedoeling was, maar op dat moment kan het me niet zo veel schelen.
Langzaam begint mijn hart rustiger te worden en kan ik weer een beetje normaal volgen wat er op tv gebeurt. Iedere keer als dit gebeurt baal ik van mezelf, en komt de zin ‘When you try your best but you don’t succeed’ in mijn hoofd boven drijven. Hoe hard ik soms ook mijn best doe, iedere keer komt dit stomme monstertje toch even langs om me een rot gevoel te bezorgen. Dit stomme monstertje genaamd: HYPO.
Door Lizzy van de Winden, 17 jaar. Lizzy heeft Type 1 Diabetes en doet 17 september 2017 voor JDRF mee met de Dam tot Dam Fietsclassic.