Wat is een sensor?

101 vragen over - plaatjeWat is een sensor?

Sinds enkele jaren zijn er continue glucose monitors op de markt, in Nederland ‘sensoren’. De sensor (een miniscuul plastic pootje) wordt in de huid geschoten en daar bovenop zit een zendertje dat de gegevens doorstuurt naar een afstandsbediening. Elke tien minuten tot een kwartier vindt er een meting plaats die je kunt af lezen op de afstandsbediening.

Sommige sensoren slaan alarm als de bloedsuikerwaarde te hoog of te laag dreigt te worden en de meeste laten ook een grafiekje zien over de afgelopen uren. Deze gegevens kunnen via een programma worden uitgelezen op de pc en vervolgens naar de diabetesverpleegkundige of arts worden gestuurd. Het maakt de schommelingen in bloedsuikerwaarden bijzonder inzichtelijk. Ook al meet je 8 keer op een dag, dat blijft natuurlijk een moment opname.


Wie krijgt de sensor?

Op het moment dat dit geschreven is, april 2015, zijn de criteria voor vergoeding als volgt:

  • Alle zwangere vrouwen (ook mensen met type 2) voor de duur van de zwangerschap
  • Alle kinderen met T1D tot aan de leeftijd van zes jaar
  • In zeer bijzondere gevallen wordt de sensor ook vergoed aan mensen met hypo-unawareness: mensen die hun hypo’s niet voelen. Dat is (helaas) nog niet standaard.
  • Bij overschakeling op pomptherapie wordt de sensor ook vaak gedurende korte tijd door het ziekenhuis ‘uitgeleend’, om goed inzicht te krijgen in de beginfase van de pomptherapie.

Ervaring met de sensor:

De laatste vijf jaar voelde ik hypo’s steeds minder goed aankomen, totdat ik nu ruim een jaar geleden helemaal niets meer merkte en vrolijk rondliep met BG’s van 1,1. Dat is niet gezond en mijn internist heeft voor mij een sensor aangevraagd en gekregen. Het leven is er zóveel beter op geworden, ik durf weer van alles zonder continu in angst te zitten of ik niet stiekem een hypo heb. ’s Nachts word ik nu regelmatig gewaarschuwd dat de BG te laag dreigt te worden. Hoewel zo’n alarm midden in de nacht niet altijd leuk is, is het natuurlijk wel veel prettiger dan ongemerkt weg te zakken.
In de jaren voor de sensor werd ik al behandeld voor diabetische retinopathie  (ooginjecties) en na een half jaar sensorgebruik waren de ogen door de stabiele bloedsuikers dermate opgeknapt dat ik nu alweer enkele maanden geen injecties meer nodig heb.
Door deze persoonlijke ervaring weet ik wat zo’n sensor kan uitmaken voor het leven van iemand met T1D. Ik gun iedereen zo’n ding! Blijf vragen als je denkt in aanmerking te komen, patiënt-empowerment heet dat in de farmaceutische industrie. Als er maar genoeg om gevraagd wordt, zullen de verzekeraars uiteindelijk wel overstag moeten!


Ben je benieuwd naar alle vragen? Ze staan hier op een rijtje!